... این روزها

...این روز ها حوصله ی پیش در آمد و مقدمه نویسی ندارم

...می خواهم از قالب آرایه و نگارش بیرون بیایم،می خواهم خطاب خویش را از تو

...بر گیرم

...پنجره هنوز بسته است

...هنوز اندیشه ام منجمد ...هنوز نوشته ام بی احساس

...و چه اصرار ابلهانه ای دارم که بنویسم

...و چه ابلهانه تر که می خواهم از تو ننویسم

...................................................................................................

...سکوت

...به بلندای واژه های نگفته سکوت

...و تا اصالت سرو سکوت

......................................................................................................

...چه قدر این روز ها هوا سرد شده

پنجره را چه کسی بست؟

و اگر کسی بست ...و اگر کسی بست ،من و تو چرا بر نمی خیزیم؟

.....................................

...این روز ها  انگار داری پیر می شوی

...حساس شده ای...گریه می کنی...خودت را که در آیینه نگاه می کنی

...خجالت می کشی

...از خودت متنفری...به خاطر همه ی دردهای نداشته ات

...به خاطر همه خط هایی که او نوشت و تو را فریاد نزد

...از خودت متنفری ...متنفری که برف را دوست داری و عاشق بارانی

..............................................................................................

...می نشینی روی نیمکت های مدرسه...تمام شده...خیلی وقت پیش

...حالا بزرگ شده ای

...خیلی بزرگ تر...یه قول بعضی ها...خانم شده ای

...اگر تا ۱۲ سال پیش می پرسیدند:کوچولو شعر بلدی؟

...اگر  ۳ یا ۴ سال پیش همه نصیحتت می کردند که چرا فلان رشته را می خوانی

حالا همه می پرسند:رشته؟رتبه؟دانشگاه؟استاد؟جزوه؟

می بینی؟

...بزرگ شده ای

...خیلی بزرگ تر...خانم شده ای

...................................................................................................

....کمی سکوت

... خودت را برای چند دقیقه از تلنبار کتاب هایت رها می کنی

...از تلنبار حرف هایی که موهای شقیقه ات را سپید کرده اند

...بخواهی یا نه...مجبوری رو در روی آیینه باشی...

...آیینه ها همیشه هستند...دقیقا همان جا که تو هرروز مسیر نگاهت همان

...حوالیست...و تو خیلی باید پست باشی که نگاهت به آیینه نیافتد

...چند ثانیه ی کوتاه...دوباره دیوانه ات می کند

...کافیست برای داغون کردن تو

...از خودت بدت می آید که کفش هایت پاره نیست....از خودت متنفر می شوی

...که اندازه ی پدر عاشق...اندازه ی مادر دلسوز

...سکوت

...دوباره سکوت

.........................................................................................................

...خواب می بینی

...نامه نوشته...نوشته که رفته و دیگر هیچ وقت نمی آید

...نوشته عاشق شده...دلش گیر کرده پیش کسی

...نوشته تو لایق عشقش نیستی

...نوشته از اول دوست داشتن تو برای او اشتباه بود...اشباه محض

...................

...بیدار می شوی...تنت خیس عرق شده،بالش را ور می داری ،در آغوش می گیری و

می زنی زیر گریه...دیدی؟داری پیر می شوی؟چه زود گریه می کنی؟

...از خودت بدت می آید که شک می کنی به ((دوستت دارم ))هایش

...خودت را توجیه می کنی که خواب بود ...کابوس بود...حقیقت که نبود

...ولی ته دلت باز هم از خودت متنفری

...ساکت می شوی

...یاد آب می افتی...یاد آیینه...یاد عشق...یاد خدا

...و باز هم سکوت

...تا خود خدا سکوت

.......................................................................................................

...تلفن زنگ می زند

...پس فردا امتحان فیزیک... مثلا دوستی جزوه ات را می خواهد

مگر تو را استثنا کرده اند از امتحان ها؟

...قبول می کنی

...ولی از خودت بدت می آید...لعنت به خودت که قبلا نخوانده ای...

...و هزار لعنت به تو که نمی فهمی هرکسی ارزش سلام دادن و نام دوست را ندارد

...گوشی را قطع می کنی

...سکوت

...دوباره سکوت ...تا خود گمشده ات سکوت

...........................................................................................................

...از همه جا که می بری ...می آیی اینجا یک مشت حرف بیهوده می نویسی

این جا کسی هست که شاید حرف هایت را گاهی بخواند،کسی که گلایه هایت را

...نگاهی بیاندازد

...تو اینجا غریبی...کسی که تو را نمی شناسد

...شاید هم اصلا کسی تو را این جا نمی خواهد

...دلت خوش است او اگر بخواند می فهمد...غربت دلت را حس می کند

...و دستی می کشد بر موهایت از سر نوازش

...غربت...غریبی...شده اند واژه های این روز های تو

...........................................

...از خودت بدت می آید که او را با عشق خودت کوچک می کنی

...از خودت متنفری...می ایستی جلوی آیینه...جای خوبیست

...از خودت متنفری ...حسابی بد و بیراه بار خودت می کنی

...متنفری که نمی توانی لایق او شوی

......................................................................................................

...از خودت متنفری که درد نداری

.......................................................................................................

...سکوت

...دوباره که نه...چند باره سکوت

...تا خود شانه های عشق سکوت

...تا خود خدا سکوت

..........................................................................................................

:پی نوشت

...آی شما ها که نمازتان سبز است...سجده تان سپید...قنوتتان آبی

...همیشه التماس باران داشتم...ولی این بار شما را قسمتان می دهم

...به تبلور اندیشه تان و جریان لطیف احساستان...این بار دعا کنید

...نه برف ببارد ...و نه باران و نه هوا سرد شود

...دخترکی که وقتی چراغ قرمز می شود ،می پرد جلوی ماشینتان و دعا می کند که

...دلتان آن روز به نرمی شعرتان باشد،اشک هایش یخ بسته...دستانش حس ندارد

...و بر موهای سیاهش باران چنان خانه کرده که بر دل ما نمی کند

...گاهی که من هم کمی مثل شما می شوم...به روشنی نور ...

...از خودم متنفر می شوم که کفش هایم پاره نیست...که عاشق بارانم

...که درد ندارم...

...دعا کنید باران نبارد...این روز ها هوا خیلی سرد شده

...در پناه حق